BUDOWNICTWO I GEODEZJA ›
SZKŁO I CERAMIKA ›
2010-4 |
| |
|
|
Prenumerata
|
Ceramika w amortyzatorach
|
|
Krzysztof Dąbrowski 
|
Kompozyty ceramiczne są stosunkowo nowym
materiałem konstrukcyjnym, charakteryzującym
się przede wszystkim typową dla ceramiki
małą masą oraz zachowywaniem dobrych właściwości
mechanicznych, a zatem i możliwością
pracy w bardzo szerokim zakresie temperatur,
a ponadto łatwością sterowania właściwościami
mechanicznymi, które w różnym stopniu zależą
od samej matrycy ceramicznej i od zbrojenia
kompozytu, najczęściej różnymi rodzajami
włókien.
Od strony mechanicznej ceramika generalnie jest
bardzo twarda, wytrzymała na ściskanie i ścieranie
i może mieć bardzo gładką powierzchnię o małym
współczynniku tarcia, ale jest krucha, łamliwa i mniej
wytrzymała na zginanie i rozciąganie. Jak zwykle
w kompozytach, wady i słabe strony materiału matrycy
są kompensowane przez zbrojenie - włókna
nadają kruchej ceramice właściwości quasi-ciągliwe
i poprawiają wytrzymałość na zginanie i rozciąganie.
Trwający już szereg lat rozwój wszelkich kompozytów,
a ceramicznych w szczególności, pozwolił na
zebranie bogatego doświadczenia w dziedzinie doboru
materiałów wchodzących w skład kompozytów,
wpływu rodzaju i sposobu układania
włókien zbrojących kompozyt oraz stosowanych
technologii na jego właściwości,
co przyniosło znaczne rozszerzenie
zakresu zastosowań kompozytów ceramicznych.
Pierwotnie używane głównie,
ze względu na małą masę, w przemyśle
lotniczym i kosmicznym, zdobywają
coraz więcej przyczółków w innych
sektorach, z których prawdopodobnie
najważniejszym, z uwagi na masowość
produkcji i wysokie wymagania, jest
motoryzacja. Pierwszymi elementami
samochodów wytwarzanymi z kompozytów
ceramicznych były tarcze hamulcowe
oraz tarcze i elementy docisków
sprzęgła.
Instytut Konstrukcji Lekkich i Techniki
Tworzyw Sztucznych Uniwersytetu
Technicznego w Dreźnie we współpracy
z firmą ThyssenKrupp Bilstein Suspension
GmbH podjął prace nad zastąpieniem
tłoczysk metalowych w amortyzatorach
samochodowych kompozytowymi.
Zadaniem amortyzatorów jes[...]
|
|
|
|
|
|
Szkła zawierające tal Część II
|
|
|
Agnieszka Marczewska
|
W artykule przedstawiono przegląd dostępnych danych
literaturowych, informacji patentowych i wyników
prac doświadczalnych przeprowadzonych na szkłach talowych
pod kątem współczynnika odbicia, współczynnika
rozrzeszalności cieplnej i innych własności fizykochemicznych.
Artykuł przygotowano przede wszystkim na
podstawie pracy: “Physicochemical Analysis as Applied
to Investigations into the Refraction of Light and the Thermal
Expansion of Optical and Gradient - Index Thallium
Glasses" - A.K. Yakhkind opublikowanej w czasopiśmie
Glass Physics and Chemistry [1].
Słowa kluczowe: szkła talowe, właściwości fizykochemiczne,
gradient współczynnika załamania.Szkła niskotopliwne o wysokim współczynniku załamania
światła są przedmiotem wielu badań ze względu
na możliwość zastosowań w urządzeniach wymagających
gradientowego współczynnika załamania. Pod tym
kątem badano szkła i układy szkłotwórcze o różnym
składzie chemicznym. Z przeprowadzonego przeglądu
literatury wynika, że najlepsze w zakresie tego rodzaju
właściwości optycznych są szkła z udziałem talu.
Szkła zawierające jednotlenek talu zostały opracowane
dla produkcji flintów o zredukowanej dyspersji
(rozproszeniu) w widmowym zakresie widzialnym (tak
zwanych krótkich flintów). Prawie 30 lat temu wykazano,
że szkła tlenkowe zawierające tal (odtąd szkła talowe),
dają możliwość wytwarzania składników o gradientowym
współczynniku załamania. Jednakże toksyczność
związków talu, lotność topionych szkieł talowych i ich
korozyjny wpływ na materiały ogniotrwałe naczyń topliwych
utrudniały szybki postęp w systematycznych
badaniach i wprowadzenie wyników badań do praktyki.
Niemniej jednak zebrano dużo danych eksperymentalnych
dotyczących właściwości fizykochemicznych
i struktury szkieł talowych, jak również wytwarzania
na ich podstawie włókien i soczewek o gradientowym
współczynniku.
Właśnie produkcja elementów o współczynniku gradientowym
spowodowała przewagę szkieł talowych
nad sz[...]
|
|
|
|
Tworzywa ceramiczne dla protetyki stomatologicznej - badanie wpływu spiekania pod ciśnieniem izostatycznym na wybrane właściwości tworzyw korundowych. Część II
|
|
|
ZBIGNIEW JAEGERMANN
|
Celem opisanego w artykule etapu badań tworzyw
ceramicznych dla protetyki stomatologicznej była próba
oceny zależności właściwości fizycznych (w tym
przeświecalności) i mikrostruktury wybranych tworzyw
korundowych od sposobu ich przygotowania (prasowania
i spiekania). Szczególnie interesujący był wpływ
spiekania pod ciśnieniem izostatycznym (HIP) na
właściwości materiałów.
Z przeprowadzonych badań tworzyw korundowych,
prowadzonych w oparciu o proszki tlenków glinu TMDAR
i Nabalox 713-10 wynika, że pomimo iż spiekanie
pod ciśnieniem wpływa na wzrost gęstości pozornej
obu materiałów, to jego wpływ na przeświecalność
i wielkość ziaren tworzywa TM-DAR jest wyraźny,
natomiast tworzywa Nabalox 713-10 jest niewielki.
Analizując wyniki zaobserwowano, że proces spiekania
pod ciśnieniem najszybciej przebiega w zewnętrznych
warstwach próbki. W praktyce oznacza to m.in.
możliwość wystąpienia naprężeń wewnętrznych wynikających
z niejednorodności mikrostruktury materiału.
Słowa kluczowe: protetyka stomatologiczna, tworzywa
korundowe, spiekanie pod ciśnieniem izostatycznym,
przeświecalność.Celem niniejszej pracy była wstępna ocena zależności
właściwości fizycznych (w tym przeświecalności)
i mikrostrukturalnych wybranych tworzyw korundowych
od sposobu ich przygotowania (prasowania i spiekania).
W niniejszej części artykułu przedstawiono omówienie
wyników i podsumowanie badań wpływu sposobu
zagęszczania tworzyw korundowych na ich właściwości
fizyczne i mikrostrukturę.
Badania prowadzono w oparciu o wysokiej czystości
nanoproszek tlenku glinu o symbolu TM-DAR oraz
proszek tlenku glinu o symbolu NABALOX 713-10.
Próbki badawcze przygotowano metodami prasowania
osiowego i dopasowania izostatycznego, a następnie
wypalono swobodnie i dogęszczano metodą spiekania
pod ciśnieniem izostatycznym (HIP). Zmierzono
gęstość pozorną, przeświecalność i parametry barwowe
spieków, a także przeprowadzono obserwację
mikrostruktury i określono rozmiary zia[...]
|
|
|
|
Wpływ popiołów lotnych krzemionkowych o różnej zawartości części palnych na właściwości cementów popiołowych
|
|
|
Tomasz Baran Paweł Pichniarczyk
|
W artykule przedstawiono wyniki badań właściwości
cementów z dodatkiem popiołu lotnego krzemionkowego
V o różnej zawartości węgla. Zbadano
wpływ jakości popiołu na właściwości reologiczne
cementu, czas wiązania, wytrzymałość, mrozoodporność
i kompatybilność cementu z domieszkami.
Przeprowadzone badania potwierdziły, że duża
zawartość części palnych w popiele negatywnie
wpływa na jakość cementu, w tym cechy użytkowe
kształtujące właściwości mieszanki betonowej
i trwałość betonu.Zawartość części palnych w popiele lotnym krzemionkowym,
dodatku pucolanowym do cementu i aktywnym
dodatku typu II do betonu, ma jak podkreśla
obszerna literatura przedmiotu istotny wpływ na właściwości
cementu oraz cechy użytkowe betonu, kształtujące
trwałość konstrukcji betonowych. Problem nadmiernej
zawartości części palnych w popiołach nabiera
znaczenia w świetle nowych zapisów norm określających
wymagania dla popiołu lotnego krzemionkowego
jako składnika cementu i betonu.
Norma PN-EN 450-1 [1] określająca wymagania
dotyczące właściwości popiołu lotnego krzemionkowego
stosowanego jako dodatek typu II przy produkcji
betonu wymienia kategorie A, B i C popiołu, w których
zawartość części palnych może wynosić odpowiednio
do 5%, 7% i 9%. Taki zapis normy PN-EN 450-1 został
wprowadzony do normy cementowej PN-EN 197-1
[2] w poprawce A3 [3]. Do czasu wprowadzenia tej poprawki
do produkcji cementu można było stosować popioły
zawierające do 5% węgla za dopuszczeniem do
7%. Po wprowadzeniu poprawki A3 formalnie można do
produkcji cementu stosować popioły lotne zawierające
nawet do 9% węgla.
W opinii odbiorców stosowanie do cementów dodatku
popiołu o zawartości węgla wyraźnie powyżej 5%
może prowadzić do niekorzystnych zmian właściwości
użytkowych cementu wpływających na trwałość betonu
w konstrukcjach budowlanych. Odpowiednio bardzo
duża skala produkcji cementów popiołowych w kraju,
realizowana jest wyłącznie przy wykorzystaniu popiołów
lotnych krzemi[...]
|
|
|
|
Wspomnienie Moja współpraca z Wydziałem Ceramicznym Akademii Górniczo-Hutniczej
|
|
|
Wiesław Heflik
|
Na początku rozwoju tzw. "kariery zawodowej"
każdego człowieka na ogół nie wiadomo co będzie
głównym kierunkiem jego działalności i jakie będą
efekty tych działań. Przed taką niewiadomą stoi
często absolwent szkół wyższych, zwłaszcza że nie
zawsze podjęte przez niego studia są zgodne z jego
zainteresowaniami i uzdolnieniami. Bardzo często
jest to wynik splotu różnych przypadków. W dużym
stopniu dotyczy to również autora niniejszego
wspomnienia. Pewne zawirowania zaczęły się już
w momencie podejmowania przeze mnie studiów
w Krakowie.Po ukończeniu w 1951 roku Liceum Ogólnokształcącego
im. Stefana Żeromskiego w Zawierciu, początkowo
myślałem o studiach na Wydziale Chemii lub Matematyki
UJ, ostatecznie, pod namową Huberta Sylwestrzaka
- mojego przyjaciela z liceum, wybrałem geologię na
Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi w wymienionej uczelni.
W latach 1951-1956 studiowałem mineralogię i petrografię,
najpierw na Uniwersytecie Jagiellońskim, a od 1952
roku, po zlikwidowaniu studiów geologicznych na tej szacownej
Uczelni, kontynuowałem je na Wydziale Geologiczno-
Poszukiwawczym Akademii Górniczo-Hutniczej.
Program moich studiów miał charakter uniwersytecki.
Miałem wspaniałych nauczycieli (wykładowców) - profesorów
UJ: Antoniego Gawła (mineralogia, petrografia
i geochemia), Mariana Książkiewicza (geologia dynamiczna),
Krzysztofa Birkenmajera (geologia historyczna
i regionalna), Franciszka Biedę (paleontologia), a z fizyki
Leopolda Jurkiewicza z AGH, chemię fizyczną wykładał
prof. Zdzisław Zembura, także z AGH.
Dyplom magistra geologii w zakresie specjalności mineralogia
i petrografia otrzymałem w roku 1956 w AGH.
Kończąc studia pragnąłem zostać pracownikiem naukowym,
a jak wiadomo w tamtych czasach obowiązywały
tzw. nakazy pracy. Chciałem podjąć pracę w Świętokrzyskim
Oddziale Instytutu Geologicznego w Kielcach,
zachęcony m.in. pięknem Łysogór i Puszczy Jodłowej,
utrwalonym w opisach Stefana Żeromskiego. Niestety,
pomimo uzyskan[...]
|
|
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
