BUDOWNICTWO I GEODEZJA ›
SZKŁO I CERAMIKA ›
2010-5 |
| |
|
|
Prenumerata
|
Anna i Bogusław Wilkońscy
|
|
RAJMUND STANISŁAW JURCZYK 
|
Z prawdziwą przyjemnością przedstawiam szanownym
czytelnikom jeszcze jednego, bardzo dobrze znanego
i wspominanego w wielu zakładach kolegę z "rodziny
ceramików".
Mgr inż. Bogusław Odrowąż-Wilkoński urodził się
w 1937 roku w Warszawie. Jego ojciec był cywilnym
pracownikiem wojska na Okęciu, a matka kierowała
żłobkiem dla biednych w Annopolu. Ich mieszkanie
na wojskowym osiedlu w Rembertowie zbombardowali
Niemcy już 1 września 1939 r. Ojciec w czasie
wojny trafił do obozu w Oświęcimiu, gdzie zginął. Do
1944 r. Bogusław z matką mieszkali u babci w Legionowie,
skąd zostali wypędzeni przez Niemców. Ich
długą, często pieszą wędrówkę, przerwała dopiero
ofensywa Armii Czerwonej ze stycznia 1945 r. Ostatecznie
zatrzymali się w Łowiczu, gdzie matka podjęła
decyzję o przeniesieniu się do Chodzieży i podjęciu
pracy w ceramice (porcelicie) na malarni. Matkę Bogusław
wspomina z ogromną miłością i dumą. Była to
osoba nietuzinkowa, wszechstronnie uzdolniona i wykształcona.
Oprócz pielęgniarstwa posiadała także
kilka innych zawodów. Była absolwentką Krakowskiej
Szkoły Rzemiosł Artystycznych. Malowała i haftowała
"na wszystkim". Miała wybitne zdolności artystyczne
i manualne, dysponowała koncertowym mezzosopranem,
miała słuch absolutny, a jednocześnie potrafiła
wykonywać przyziemne czynności, np. tradycyjnie
doić krowy.
Pracę w Chodzieży zaczęła jako robotnica w malarni
w roku 1946. Malowaniem podszkliwnym była zafascynowana,
o czym opowiadała w domu, co udzieliło się
synowi Bogusławowi, który stwierdza, że były to początki
jego ceramicznej edukacji.
Pani Anna Wilkońska nie tylko pracowała na malarni.
Po kilku latach w porcelicie wróciła do swojego
przedwojennego zawodu. Pracowała, a wieczorami
grała na pianinie i śpiewała, radośnie przyjmowana
oklaskami przez sąsiadów i nie tylko. Brała też czynny
udział w koncertach w mieście. Była znana i ceniona
w Chodzieży. Została nawet radną. Potem znów wróciła
do ceramiki, tym razem do porcel[...]
|
|
|
|
Antypoślizgowość i ścieralność szkliwionych płytek ceramicznych
|
|
|
LUCYNA BADURA
|
Płytki ceramiczne, to szlachetny materiał budowlany.
Używane są do wykańczania ścian i podłóg w domach
prywatnych, budynkach użyteczności publicznej, sklepach
i biurach oraz na różnego rodzaju balkonach i tarasach.
Tak szerokie zastosowanie płytki ceramiczne zawdzięczają
swoim walorom estetycznym - dekoracyjnym i właściwościom
mechanicznym. To właśnie wygląd zewnętrzny
płytek ceramicznych jest źródłem zadowolenia użytkownika
wynikającego z przebywania w przyjemnym otoczeniu.
Wzrastająca liczba zwolenników stosowania płytek ceramicznych
jest owocem dostępnej na rynku, bogatej oferty
wzorów i kolorów oraz odpowiednich wymiarów płytek.
Płytki ceramiczne charakteryzują się wieloma właściwościami,
które określone są w dokumentach normalizacyjnych.
W niniejszym artykule skoncentruję się jedynie
nad bardzo ważnymi parametrami antypoślizgowości
i ścieralności płytek ceramicznych w czasie
użytkowania.
Odporność na ścieranie określa się metodą PEI
polegającą na oznaczeniu odporności powierzchni płytek
szkliwionych na ścieranie pod wpływem ruchu obrotowego
obciążenia
ścierającego i ocenie zmiany tej
powierzchni przez wizualne porównanie płytek badanych
poddanych ścieraniu
oraz płytek nie poddanych
ścieraniu. Metoda PEI zakłada sześć klas ścieralności
od 0-do 5, przy czym klasa 0 jest najniższą klasą a klasa
5 odnosi się do płytek o najwyższej odporności na
ścieranie. Wskazując klasę należy podać również liczbę
obrotów, która spowodowała zmianę powierzchni.
Antypoślizgowość charakteryzuje zdolność powierzchni
posadzki do przeciwdziałania
poślizgowi.
Obecnie
powszechnie stosowana jest klasyfikacja skuteczności
antypoślizgowej określanej zgodnie z metodą
podaną w niemieckiej normie DIN 51130. Metoda polega
na ustaleniu wartości kąta akceptowalnego,
tj. kąta,
przy którym osoba chodząca w obuwiu ze znormalizowanymi
spodami, po posadzce o określonym nachyleniu
do poziomu, zaczyna się ślizgać. Zgodnie
z klasyfikacją
wyróżnia się p[...]
|
|
|
|
Badania działania bakteriobójczego in vitro w funkcji czasu bioszkieł z układu SiO2 – Al2O3 dotowanych srebrem
|
|
|
LIDIA CIOŁEK JOANNA KARAŚ ANDRZEJ OLSZYNA EWA ZACZYŃSKA ANNA CZARNY BOGUSŁAWA ŻYWICKA
|
Bioszkła dotowane srebrem należące do układu
SiO2-Al2O3 opracowano i wytworzono z przeznaczeniem
do chirurgicznego leczenia zaawansowanych
chorób przyzębia, powstających w wyniku długotrwałych
procesów zapalnych. Najczęstszym czynnikiem
wywołującym to schorzenie są drobnoustroje chorobotwórcze
gromadzące się w miejscu styczności dziąseł
i zębów, czego przyczynę stanowią m.in. zmniejszenie
odporności immunologicznej organizmu, czynniki genetyczne,
długotrwały stres czy palenie tytoniu. Podczas
chirurgicznego leczenia przyzębia odsłaniane są
ubytki tkankowe dla dokładnego oczyszczenia z płytki
bakteryjnej, kamienia nazębnego i ziarniny, a następnie
wykonywana jest plastyka kości wyrostka zębodołowego,
tak aby zmniejszyć głębokość kieszonki kostnej.
Jednak ciągle wyzwaniem jest dobór takiego biomateriału,
którego chirurgiczne zastosowanie pozwoliłoby
uzyskać dobry i trwały efekt polegający na przywróceniu
optymalnej budowy i funkcji zniszczonych struktur
przyzębia.
Wprowadzenie do składu chemicznego bioszkieł
z układu SiO2-Al2O3 srebra, ma celu nadanie im właściwości
bakteriobójczych. Srebro posiada bowiem
szerokie spektrum działania zarówno wobec bakterii
gram-dodatnich jak i gram-ujemnych, w tym gatunków
tlenowych oraz beztlenowych. Kationy Ag+ oddziałują
elektrostatycznie z komórkami bakterii naładowanymi
z natury ujemnie. Głównym miejscem oddziaływania
srebra są komórkowe białka strukturalne i białka enzymatyczne,
czyli związki pełniące fundamentalną rolę
w prawidłowym funkcjonowaniu mikroorganizmu. Bowiem
jony srebra mają zdolność wiązania się ze ścianą
komórkową bakterii, a niskie stężenia Ag+ indukują
zwiększony wypływ protonów poprzez błonę cytoplazmatyczną
mikroorganizmu, prowadząc do całkowitej
dezorganizacji i śmierci patogenu.
Celem przeprowadzonych badań była ocena w warunkach
in vitro działania bakteriobójczego wytworzonych
bioszkieł dotowanych srebrem.
2. Eksperyment
2.1 Materiały
Opracowano wyjściowe sk[...]
|
|
|
|
Cele i kierunki działania Narodowego Centrum Badań i Rozwoju
|
|
|
PIOTR SKURZYŃSKI
|
Dyskusji nad krajową polityką naukową towarzyszy
zazwyczaj refleksja nad wdrażaniem polityki w zakresie
innowacji. Równoczesna, silna koncentracja obu polityk
na wiedzy i innowacji, jako uzupełniających się czynników
trwałego rozwoju gospodarczego jest punktem wyjścia
dla opracowania krajowej strategii innowacyjności.
Wzrost gospodarczy, wzmocnienie przewagi konkurencyjnej
polskich przedsiębiorstw oraz poprawa
standardów życia społeczeństwa to wyzwania, którym
wysoką rangę ważności nadały procesy transformacji
gospodarczo-ustrojowej początku lat 90., następstwem
których była akcesja Polski do Wspólnot Europejskich.
Zgodnie z przesłaniem zawartym w odnowionej Strategii
Lizbońskiej, państwa członkowskie UE dokonały rewizji
polityk w obszarze badawczo-rozwojowym, w kierunku
wzmocnienia konwergencji celów polityk krajowych
z założeniami kluczowych polityk wspólnotowych.
Strategia zakłada przede wszystkim budowę unijnej
gospodarki opartej na wiedzy, wykorzystującej innowacyjne
rozwiązania i gotowej do sprostania wyzwaniom
rynków globalnych. Podejmowane w tym kierunku działania
dotyczą m.in. wdrażania nowych systemów zarządzania
nauką, obejmujących mechanizmy sprzyjające
wzmocnieniu powiązań sektora gospodarczego ze środowiskiem
naukowym oraz wskazania priorytetowych
(strategicznych) kierunków prowadzenia działalności
badawczo-rozwojowej (B+R) i źródeł ich finansowania.
W Polsce efektem zmian w systemie zarządzania B+R
było utworzenie w 2007 roku Narodowego Centrum Badań
i Rozwoju (NCBiR).
Misją NCBiR jest wspieranie udziału jednostek naukowych
i przedsiębiorstw w przedsięwzięciach B+R,
których wyniki winny służyć uzyskaniu rozwiązań na
rzecz wzrostu gospodarczego oraz poprawy warunków
życia społeczeństwa. Ustawa o NCBiR 1) (która wchodzi
w życie z dn. 1 października 2010 r.) wskazuje na zadania
Centrum z zakresu polityki naukowej i innowacyjnej
określane przez NCBiR, jak i zlecane przez ministra ds.
nauki. Minister sprawuje[...]
|
|
|
|
Czas odwrócić ten trend
|
|
|
WŁODZIMIERZ RZĄSA
|
Producenci opakowań szklanych w Polsce dysponują
najwyższej klasy technologiami oraz możliwościami
produkcji bardzo szerokiej gamy nowoczesnych,
dobrych dla zdrowia, lekkich i przyjaznych dla środowiska
pojemników. Klienci hut, wdrażając swoje strategie
marketingowe oraz wprowadzając nowe produkty,
mogą liczyć na różnorodne opakowania szklane,
które wnoszą cenną wartość dodaną do pakowanych
produktów. Nie można mieć też żadnych wątpliwości,
co do zachowania zdrowotnych i smakowych walorów
produktów żywnościowych pakowanych w szkło.
Unikalną cechą opakowań szklanych jest także to,
że po zużyciu mogą być odzyskiwane, a po uzdatnieniu
powtórnie używane w procesie produkcji nowych
opakowań - nawet w stu procentach. Zastępowanie
surowców pierwotnych stłuczką szklaną przynosi ponadto
wiele wymiernych efektów ekologicznych.
Warto zatem zastanowić się jak ta wyjątkowa cecha opakowań
szklanych wykorzystywana jest w naszym kraju.
Niniejszy artykuł jest próbą analizy sytuacji w Polsce
w tym zakresie w latach 2000-2010, co może być
dobrą podstawą do sformułowania rekomendacji dla
branży opakowań szklanych na następne lata.
Korzyści ekologiczne związane z użyciem
stłuczki szklanej
Jedną z najnowszych prób oszacowania efektów
ekologicznych odzysku i recyklingu opakowań szklanych
w Polsce jest skrócona ocena cyklu życia tych
opakowań, przeprowadzona przez autora tego artykułu
w latach 2009-2010. Nie jest to oczywiście pełna
i zgodna ze standardami ISO ocena LCA (Life Cycle
Assessment), jednak zastosowane narzędzie matematyczne,
pozwala wyznaczyć wielkości kilku istotnych kategorii
wpływu opakowań szklanych na środowisko jako
funkcji zmiennej, którą jest poziom procentowy stłuczki
w zestawie szklarskim [1].
Przyjęte w badaniach kategorie wpływu to: zużycie
zasobów mineralnych i energetycznych, całkowite zużycie
energii oraz emisja dwutlenku węgla.
W badaniach uwzględniono takie fazy cyklu życia
opakowań szklanych jak: wytwarzanie su[...]
|
|
|
|
Historia Krakowskiego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Przemysłu Szklarskiego
|
|
|
WŁADYSŁAW KAPERA
|
Krakowski Ośrodek Badawczo-Rozwojowy powstał
na bazie Krakowskiej Huty Szkła oraz Centralnego Laboratorium
Przemysłu Szklarskiego.
Historia obu członów ośrodka badawczego znacznie
się różni, jedna dotyczy działalności doświadczalnoprodukcyjnej,
druga naukowo-badawczej.
Działalność doświadczalno-produkcyjna sięga
roku1932, w którym to Dawid Chazan i S-ka Spółka
Firmowa uruchomił hutę szkła w Krakowie przy ul. Lipowej
3 (tj. obecnej siedzibie części szklarskiej, aktualnie
włączonej do Oddziału Szkła i Materiałów Budowlanych).
W hucie tej produkowano ręcznie butelki do wódek
na potrzeby Państwowego Monopolu Spirytusowego.
Produkcja ta była kontynuowana również w okresie
okupacji niemieckiej.
Po wyzwoleniu Krakowa w 1945 roku załoga przystąpiła
do usuwania skutków dewastacji zakładu, a następnie
wznowienia produkcji ręcznej butelek do wódek,
które wytwarzano do połowy lat 1950-ch.
W latach 1950-51 w miejsce drewnianej, walącej się
hali produkcyjnej wybudowano nową, o konstrukcji stalowej,
służącą do dnia dzisiejszego.
Huta podlegająca Przemysłowi Terenowemu w 1951
roku została przejęta przez Centralny Zarząd Przemysłu
Szklarskiego w Sosnowcu, który utworzył Krakowskie
Zakłady Szklarskie Przedsiębiorstwo Państwowe.
W 1961 roku nastąpiła zmiana nazwy na Krakowskie
Huty Szkła (KHS).
W skład Krakowskich Hut Szkła, obok huty przy ulicy
Lipowej weszły też:
- Huta Szkła "Wawel" w Krakowie przy ulicy Zabłocie
80, produkująca na półautomatach butelki do piwa
(szkło oranżowe) i butelki do wina (szkło zielone);
huta ta w 1955 roku uległa likwidacji
oraz
- Huta Szkła "Cybulskiego" w Skawinie przy ulicy
Dzierżyńskiego 41, produkująca na prasach ręcznych
opakowania, tj słoiki do kremu "Nivea", do
musztardy oraz szkło sanitarne.
W latach 1951-1956 kolejnymi dyrektorami Huty
przy ulicy Lipowej byli p.p. Józef Jęczeń, Jan Kłaczyński,
Eugeniusz Misterkiewicz, a od 1956 roku funkcję tę
pełnił Jan Werstak.
W latach 1956-1957 uległ zmiani[...]
|
|
|
|
Ograniczenie zanieczyszczeń środowiska naturalnego związane z wykorzystaniem odpadów w przemyśle cementowym
|
|
|
TOMASZ BARAN PAWEŁ PICHNIARCZYK DARIUSZ KALARUS
|
W niniejszym artykule przedstawiono ograniczenie
zanieczyszczeń środowiska naturalnego, związane
z wykorzystaniem odpadów w przemyśle cementowym.
Przeanalizowano problematykę emisji gazów i pyłu
w procesach produkcji cementu oraz możliwości utylizacji
odpadów z innych gałęzi gospodarki w procesach
produkcyjnych cementu.
Słowa kluczowe: cement, odpad, emisja, gaz, zanieczyszczenie,
utylizacja.
Abstract
In the paper there are presented limitations of environment
pollution related to make use of wastes in
cement industry. There were analyzed problem concerning
gas and dust emission in cement production
process and possibility of wastes recycling from others
industries during cement production.
Keywords: cement, waste, emission, gas, pollution,
recycling.
Wstęp
Ograniczenie zanieczyszczeń środowiska naturalnego,
tj. emisji gazów i pyłu oraz ilości odpadów z przemysłowych
procesów technologicznych jest podstawowym celem strategii
zrównoważonego rozwoju. Uzasadnia to skala oddziaływania
wymienionych czynników na środowisko i rozwój
warunków cywilizacyjnych człowieka. Skala problemu dotyczy
rozwoju technologii w powiązaniu z warunkami oddziaływania
procesów wytwórczych na środowisko.
Przez pojęcie strategii zrównoważonego rozwoju
należy rozumieć rozwój gospodarczy z równoczesnym
zachowaniem lub nawet rewitalizacją stanu środowiska
naturalnego. Korzystna ekologicznie relacja pomiędzy
procesami wytwórczymi i stanem środowiska naturalnego
musi być związana z ograniczeniem i ścisłą kontrolą
emisji składników szkodliwych z procesów produkcji
oraz, co należy podkreślić, z wyrobów.
Skala emisji składników szkodliwych z procesów
produkcji obejmuje "wytwarzanie" odpadów oraz emisję
gazów i pyłu do atmosfery oraz ścieków do gleby
i wód. Oddziaływanie wyrobów związane jest z emisją
składników szkodliwych oraz wynika z cech użytkowych
wyrobu kształtujących jego trwałość i bezpieczeństwo
użytkowania.
Wymienione szkodliwe oddziaływania[...]
|
|
|
|
Pozycja naukowa Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
|
|
|
KRZYSZTOF SZAMAŁEK
|
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prof.Barbara
Kudrycka 30 września 2010 roku podpisała komunikat
1), w którym zawarta jest informacja, iż Instytut Ceramiki
i Materiałów Budowlanych od 1 października 2010
roku znajduje się w grupie jednostek posiadających
pierwszą kategorię, a ściślej mówiąc kategorię A 2). Jest
to dla Instytutu wydarzenie o ogromnej wadze i stwarza
poważne podwaliny pod możliwości realizacji wartościowych
badań aplikacyjnych w przyszłości.
Ocena, na podstawie której przyznano Instytutowi
kategorię A (1) dokonana została w oparciu o ankietę
oceniającą lata 2005-2009. W jednorodnej grupie jednostek
naukowo-badawczych G3 obejmującej Technologie
materiałowe, chemiczne i inne znalazło się wraz
z ICiMB jeszcze 28 innych podmiotów. Kategorię 1 uzyskało
dziewięć jednostek, kategorię 2 pięć, kategorię 3
osiem oraz kategorię 4 siedem jednostek. ICiMB jest
jedynym polskim instytutem (AGH oraz PW kształcą
studentów i doktorantów oraz prowadzą badania w podobnym
zakresie) realizującym badania we wszystkich
obszarach związanych ze szkłem, ceramiką, materiałami
budowlanymi, prośrodowiskowymi technologiami
wytwarzania produktów przemysłu ceramicznego,
cementowego i materiałów budowlanych. W związku
z tym ważnym dla Instytutu wydarzeniem, warto się zastanowić,
co leży u przyczyn jego zaistnienia.
1. Powszechnie znanym zjawiskiem jest zjawisko
synergii - efektu nie będącego zwykłą arytmetyczną
sumą składników lecz efektem uzyskania nowej jakości
poprzez lepsze wykorzystanie cech indywidualnych
poszczególnych elementów. W ciągu kilku ostatnich lat
dokonana została rekonstrukcja obszaru badawczego
inżynieria i technologia materiałowa w obszarze szkła,
ceramiki i materiałów budowlanych i ogniotrwałych.
Przypomnijmy podstawowe fakty.
Konsolidacji z Instytutem Szkła i Ceramiki poddano
kilka samodzielnych wcześniej jednostek naukowo-badawczych
- były to Instytut Materiałów Ogniotrwałych
w Gliwicach (rok przyłączenia 2007[...]
|
|
|
|
Rozkład Weibulla w badaniach wymywalności farb naszkliwnych
|
|
|
ANNA KARAŚ DANUTA CHMIELEWSKA WACŁAW M. REĆKO
|
Pokazano zastosowanie trójparametrowego rozkładu
Weibulla dla statystyki odwrotności wymywalności
ołowiu z naszkliwnej farby białej i czarnej.
Słowa kluczowe: trójparametrowy rozkład Weibulla,
odwrotność wymywalności, niezawodność.Dystrybuanta (kumulacyjna krzywa gęstości) rozkładu
Weibulla [1] zmiennej losowej X ma postać:
dla X > β (1)
P = 0 dla dla X ≤ β
gdzie:
P udział pomiarów większych od X w badanej populacji,
α moduł Weibulla nazywany parametrem kształtu,
β parametr przesunięcia, wartość progowa lub dolne
oszacowane ograniczenia populacji,
γ czynnik skalujący.
Cechą charakterystyczną i ważną rozkładu Weibulla
jest parametr przesunięcia β - wielkość progowa.
Parametry rozkładu Webulla oblicza się ze zbioru
danych doświadczalnych metodą największej wiarygodności
[2, 3]. Gdy wyznaczymy; z dostateczną precyzją;
parametry rozkładu α, β i γ to będziemy mogli
powiedzieć, że w b[...]
|
|
|
|
Seminarium naukowe Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
|
|
dniach 28-30 września br. w Sulejowie odbyło się drugie
seminarium naukowe pracowników Instytutu Ceramiki
i Materiałów Budowlanych, w którym uczestniczyło 61 osób.
Jego otwarcia i przywitania uczestników dokonał Dyrektor
Instytutu dr Stanisław Traczyk. Następnie przedstawił
"Cele i plany działania ICiMB na lata 2011-2013 r."
W związku z wejściem w życie z dniem 1 października
2010 r. pięciu ustaw reformujących system nauki, swoje
wystąpienie Dyrektor skoncentrował na ich omówieniu, tj.
ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania
nauki, ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum
Badań i Rozwoju, ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r.
o Narodowym Centrum Nauki, ustawy z dnia 30 kwietnia
2010 r. o instytutach badawczych, która wchodzi w życie
po upływie 12 miesięcy od dnia jej ogłoszenia oraz ustawy
z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Pols[...]
|
|
|
|
Strategia rozwoju badań i technologii szkła
|
|
|
LESZEK STOCH
|
Zaprezentowano strategię rozwoju badań i technologii
w dziedzinie szkła, opracowaną w ramach projektu
Forsight-Foremat, poświeconemu scenariuszom
rozwoju technologii nowoczesnych materiałów metalicznych,
ceramicznych i kompozytowych. Głównym
zadaniem przemysłu szklarskiego jest wprowadzenie
nowych metod służących redukcji zużycia energii oraz
emisji CO2. Postuluje się zwiększenie zainteresowania
jednostek badawczo-rozwojowych problemami
technologicznymi przemysłu szklarskiego. Proponuje
się utworzenie programu badawczo-wdrożeniowego
"Materiały na ekologiczny dom". W zakresie zaawansowanych
materiałów należy skoncentrować uwagę
na włóknach optycznie aktywnych dla optoelektroniki,
włóknach tekstylnych i wzmacniających kompozyty,
nowych pokryciach na szkło i materiały dla energetyki
solarnej, jako obecnie najbardziej perspektywicznych.
Słowa kluczowe: szkło, kierunki badań, unowocześnienie
produkcji, rozwój technologii, zaawansowane
materiały.W ubiegłym roku nastąpiło podsumowanie projektu
"Forsight", o akronimie FOREMAT "Scenariusze rozwoju
technologii nowoczesnych materiałów metalicznych,
ceramicznych i kompozytowych". Projekt
opracowywany w latach 2006-2008 koordynowali prof.
Wojciech Nowacki i doc. dr hab. Witold Łojkowski z Instytutu
Wysokich Ciśnień PAN oraz dr Jacek Kuciński
z Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN.
Projekty Forsight wzorowane na prowadzonych
wcześniej w krajach zaawansowanych technicznie
pracach prognostycznych służących wyznaczaniu strategicznych
kierunków badań i technologii pozwalają
wyprzedzić innych i osiągnąć większe korzyści ekonomiczne
i społeczne (ang. for sight- patrzenie przed
siebie, dalekie). W naszych warunkach celem tych projektów
jest kreowanie kultury myślenia o przyszłości,
szczególnie ze względu na wielki dystans czasowy jaki
dzieli wyniki badań od ich wykorzystania, lub oderwanie
środowiska naukowego od rzeczywistości i angażowanie
środków na badania, które nie mają szan[...]
|
|
|
|
Światowy Zjazd Inżynierów Polskich
|
|
W dniach od 8 do 10 września br. obradował w Warszawie
Światowy Zjazd Inżynierów Polskich, pod patronatem
Marszałka Senatu RP, pana Bogdana Borusewicza,
Zjazd, którego organizatorami byli: Politechnika Warszawska,
Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych
NOT oraz Rada Polskich Inżynierów w Ameryce Północnej,
był kontynuacją inżynierskich sympozjów "Polacy Razem"
organizowanych przez Federację SNT-NOT oraz wielu inicjatyw
organizacji polonijnych i Stowarzyszenia "Wspólnota
Polska".
W Zjeździe wzięło udział prawie 400 inżynierów reprezentujących
indywidualnie oraz polonijne stowarzyszenia
techniczne 14 krajów: Australię, Austrię, Dubai, Francję,
Holandię, Kanadę, Litwę, Niemcy, Republikę Południo[...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
