INNE GAŁĘZIE PRZEMYSŁU ›
GOSPODARKA WODNA ›
2011-5 |
| |
|
|
Prenumerata
|
Analiza DPSIR jako narzędzia planowania ochrony przeciwpowodziowej - problemy z zastosowaniem
|
|
ZOFIA GRĘPLOWSKA  KRZYSZTOF W. KSIĄŻYŃSKI
|
Skutecznym narzędziem oceny efektywności
istniejących środków ochrony przeciwpowodziowej,
jak i racjonalnego ich planowania,
jest analiza DPSIR:
Driver - naturalne przyczyny wezbrań,
czyli opady i charakterystyka zlewni;
Pressure - oddziaływania naturalne
i antropopresja;
State - stan procesu czyli charakterystyka
wezbrań historycznych;
Impact - skutek, czyli straty i szkody
społeczno-ekonomiczne i środowiskowe;
Respons - odpowiedź, czyli środki ograniczające
skutki przyszłych powodzi.
Analiza elementów D-I odpowiada na
zasadnicze pytanie: dlaczego w konkretnym
miejscu w zlewni występują określone
szkody powodziowe. Zwraca ona uwagę na
zgodną z Dyrektywą Powodziową koordynację
środków ochronnych w skali dorzecza.
Przedstawiono doświadczenia z wdrożenia
analizy D-I na potrzeby studiów ochrony
przed powodzią dla województw: małopolskiego,
podkarpackiego i świętokrzyskiego,
wykonanych w Instytucie Inżynierii
i Gospodarki Wodnej Politechniki Krakowskiej
na zlecenie odpowiednich władz wojewódzkich,
w latach 2007-2008. Zwrócono
uwagę na trudny dostęp do danych o stratach
i szkodach powodziowych i zaproponowano
wprowadzenie jednolitego systemu
rejestrowania strat i szkód powodziowych.
Zgodnie z dwoma zasadniczymi
dokumentami europejskimi, które dotyczą
m.in. ochrony przeciwpowodziowej
(Dyrektywa Powodziowa i Ramowa Dyrektywa
Wodna), środki ochrony przed
powodzią, akceptowane/zalecane we
współczesnej polityce wodnej UE, muszą
odpowiadać dwóm podstawowym
zasadom:
□ po pierwsze - powinny być koordynowane
na poziomie dorzecza, co
gwarantuje ich efektywność w szerszym
wymiarze (np. zabezpiecza przed
pogorszeniem sytuacji w obszarze innym
niż ten, dla którego zostały przewidziane),
□ po drugie - przy ich planowaniu
należy mieć na względzie konieczność
minimalizacji ich niekorzystnego wpływu
na stan ekologiczny ekosystemu
wodnego i z wodą związanego.
Planowanie ochrony przeciwpowodziowej
powinno więc być o[...]
|
|
|
|
Badania modelowe ujęcia wody dla projektowanej małej elektrowni wodnej w Brzegu
|
|
Zaprezentowano wyniki badań na modelu
hydraulicznym ujęcia wody z Odry
dla projektowanej elektrowni wodnej.
Przedstawiono analizę hydrauliczną projektowanego
rozwiązania. Zaproponowano
modyfikację projektowanego rozwiązania,
poprawiającą warunki jego funkcjonowania.
Wykorzystanie spiętrzeń wody
na rzekach jest uzależnione od wielkości
przepływu wody i piętrzenia decydującego
o mocy siłowni wodnej,
produkcji energii oraz ekonomicznym
uzasadnieniu inwestycji [1]. W 2008
i na początku 2009 r. w Laboratorium
Wodnym Instytutu Inżynierii Środowiska
Uniwersytetu Przyrodniczego we
Wrocławiu wykonano badania ujęcia
wody dla projektowanej małej elektrowni
wodnej w Brzegu (dalej w skrócie
MEW Brzeg). W założeniu projektowana
MEW Brzeg jest typową przyjazową
siłownią wodną, zlokalizowaną w nizinnym
obszarze doliny Odry. Tego typu
obiekty wykorzystują spad wygenerowany
spiętrzeniem na jazie. Te cechy
obiektu sprawiają, iż będzie ona pracowała
ze zmienną mocą, zależną od
aktualnie występującego przepływu
w Odrze. Podyktowane jest to ograniczonymi
możliwościami regulacji przepływu
uwarunkowanymi ograniczoną
amplitudą wahań wody na górnym
stanowisku. W warunkach wystąpienia
przepływów wyższych od zdolności
przepustowej turbin siłowni (przełyku)
nadmiar wody jest zrzucany przez
jaz, lub inne urządzenia zrzutowe, jako
tzw. woda jałowa.
Jednym z podstawowych elementów
siłowni wodnej jest ujęcie doprowadzające
wodę do turbin. Podstawowymi
funkcjami ujęcia wody są [1]:
□ doprowadzenie odpowiedniej ilości
wody do turbin,
□ doprowadzenie wody do turbin
z jak najmniejszymi stratami spadu,
□ zapewnienie możliwości odcięcia
lub regulacji dopływu do turbin,
□ eliminacji z wody rumowiska wleczonego
i unoszonego niszczącego
turbiny lub ograniczającego wskutek
sedymentacji przepustowość czynnych
przekrojów,
□ umożliwienie korzystnego rozwiązania
budowli wchodzących w skład
stopnia wodnego.
Gospodarka [...]
|
|
|
|
Elżbieta Kubrak, Janusz Kubrak: Podstawy obliczeń z mechaniki płynów w inżynierii i ochronie środowiska
|
|
|
Jan Żelazo
|
Recenzowana publikacja ma status
podręcznika akademickiego i została
dofinansowana z dotacji Ministerstwa
Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Treść podręcznika, zgodnie z tytułem,
jest ukierunkowana na przedstawienie
podstaw teoretycznych i metodyki obliczeń
wybranych zagadnień mechaniki
płynów. Budując konstrukcję merytoryczną
i redakcyjną podręcznika, autorzy
starali się dostosować do standardów
kształcenia na kierunkach inżynieria
środowiska i budownictwo. W tre[...]
|
|
|
|
Europejskie systemy zarządzania zasobami wodnymi - Turcja
|
|
|
Anna Mitraszewska-OSTAPOWICZ
|
Artykuł poświęcono systemowi zarządzania
zasobami wodnymi w Turcji. Jest
to kraj o bogatej tradycji, pięknych krajobrazach
i licznych problemach gospodarki
wodnej, od lat aspirujący do członkostwa
w Unii Europejskiej.Turcja, o powierzchni 779 452 km²,
w przeważającej części (97% powierzchni)
jest położona na półwyspie
Azji Mniejszej. Część azjatycką od europejskiej
(Tracji) oddziela niewielkie
morze Marmara i dwie cieśniny: Bosfor
i Dardanele. Pozostałe morza oblewające
Turcję to: Śródziemne (nazywane
w języku tureckim Morzem
Białym), Czarne i Egejskie. Wody pokrywają
9820 km2. Granice lądowe,
o łącznej długości 2,627 km, wynoszą
odpowiednio: Grecja - 206 km, Bułgaria
- 240 km, Gruzja - 252 km, Armenia
- 268 km, Azerbejdżan - 9 km,
Iran - 499 km, Irak - 331 km, Syria -
822 km. Długość linii brzegowej wynosi
7200 km.
Do największych miast Turcji należą:
Stambuł (zamieszkiwany przez
11,34 mln osób), Ankara (stolica państwa,
ok. 4,5 mln mieszkańców), Izmir,
Bursa, Adana, Gaziantep i Konya.
W Tracji mieszka ok. 10% mieszkańców
Turcji.
Pod względem ukształtowania powierzchni
Turcja jest krajem wyżynno-
-górzystym. Ciekawostkę geograficzną
stanowią wygasłe wulkany - najwyższe
góry Turcji. Przeważająca część kraju
położona jest na Wyżynie Anatolijskiej,
wznoszącej się na wysokość od 900 do
1500 m n.p.m. Najwyższy punkt Wyżyny
stanowi szczyt wygasłego wulkanu
Erciyas, o wysokości 3917 m n.p.m.
Na północy kraju ciągną się równolegle
dwoma pasmami Góry Pontyjskie na
ok. 1000 km, zaś na południu rozciągają
się pasem o długości ok. 1500 km
góry Taurus. Na wschodzie kraju znajduje
się Wyżyna Armeńska, zwana
również Wschodnią Anatolią. Obszar
ten, poprzecinany licznymi pasmami
górskimi i wygasłymi wulkanami, wznosi
się od 1000 do 2000 m n.p.m. Jest
to najwyżej położona część kraju, gdzie
znajduje się również najwyższy szczyt
Turcji, góra Ararat, o wysokości 5137 m
n.p.m.
Niziny, zajmujące stosunkowo niewielką
c[...]
|
|
|
|
FAK TY
|
|
|
Ewa Skupińska
|
Konwent Dyrektorów
Ciechanowiec, 8-9 kwietnia 2011 r.
- Konwent odbywa się w sytuacji szczególnej
- kiedy tworzone jest nowe prawo w kwestii organizacji
gospodarki wodnej - powiedział, witając uczestników
Konwentu Dyrektorów Zarządów Melioracji
i Urządzeń Wodnych, Bogumił Kazulak, przewodniczący
Konwentu. Na spotkanie zaproszono Jerzego
Millera, ministra spraw wewnętrznych i administracji,
współautora projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach
związanych z usuwaniem skutków powodzi.
Jeszcze przed przybyciem ministra dyskutowano
o tym projekcie. Podkreślano, że z tytułem ustawy nie
mają nic wspólnego proponowane zmiany organizacyjne
w gospodarce wodnej, że zmiany te doprowadzą
do odejścia od zlewniowego zarządzania, że zatraci
się charakter uspołecznienia zarządzania wodami.
Przypominano, że środowisko od dłuższego czasu
proponowało, by powstał resort gospodarki wodnej
z jasnym podziałem kompetencji. Mówiono, że jednym
z głównych problemów jest brak środków finansowych
na utrzymanie urządzeń gospodarki wodnej.
Janusz Kubiakowski, prezes SITWM, przedstawił
stanowisko Stowarzyszenia Inżynierów i Techników
Wodnych i Melioracyjnych w kwestii projektu dyskutowanej
ustawy (stanowisko to zamieściliśmy
w poprzednim numerze "GW"), podkreślając, że zarządzanie
zlewniowe będzie mocno zagrożone, a każdy
z wojewodów będzie widział swój cel jako priorytet.
Minister Jerzy Miller przedstawił filozofię projektu
ustawy. - Istotą jest to, że mamy zbyt wielu partnerów
do rozwiązywania problemów; to jest dysfunkcjonalne.
Przyjęliśmy jako nadrzędne zarządzanie zlewniowe,
stąd funkcja głównego koordynatora gospodarki
wodnej w randze sekretarza stanu. Zarządzanie zlewniowe
gwarantuje dopiero szczebel centralny. Sprawy
utrzymaniowe nie wymagają centralizacji. Nie możemy
sobie pozwolić na to, by nic się nie zmieniło. Za
wał odpowiada kto inny, za koryto kto inny; tak być nie
może - powiedział m.in. minister. W trakcie dyskusji
podkreślił, że[...]
|
|
|
|
II Warsztaty "Lodowe problemy rzek - zatory i wezbrania zatorowe"
|
|
|
Beata Janowczyk Bogusław Pawłowski
|
Już po raz drugi Dobiegniewo, położone
nad zbiornikiem stopnia wodnego
Włocławek, gościło specjalistów
z dziedziny zlodzenia rzek. Pierwsze
tego typu warsztaty zorganizowano tam
w lutym 2009 r. Także w tym roku bazą
spotkania był ośrodek "Przystań Wodna
Dobiegniewo" (fot. 1). Warsztaty zorganizował
Zakład Kriologii i Badań Polarnych
Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
w Toruniu.
Zakład ten prowadzi obserwacje, badania
i analizy m.in. w zakresie kriologii,
glacjologii, geomorfologii glacjalnej, także
wykorzystując Stację Polarną UMK
na Spitsbergenie. Od wielu lat w kręgu
zainteresowań Zakładu jest badanie
zjawisk lodowych na polskich rzekach,
szczególnie na odcinku dolnej Wisły,
gdzie od wielu lat prowadzi monitoring
zlodzenia pozwalający ocenić stopień
i rodzaj wypełnienia lodowego koryta.
Przebieg zjawisk lodowych na zbiorniku
włocławskim i rzece powyżej zbiornika
praktycznie w każdym sezonie zimowym
potwierdza opinię, że jest to odcinek
wybitnie zatorogenny. Trudno więc
o lepsze miejsce do spotkań, których
celem jest wymiana doświadczeń w zakresie
zapobiegania i łagodzenia ujemnych
skutków zlodzenia.
Do udziału w warsztatach zaproszono
przedstawicieli świata nauki oraz administracji
zajmujących się utrzymaniem
rzek, ochroną przeciwpowodziową i innymi
zagrożeniami wynikającymi ze zlodzenia,
np. dla mostów czy ujęć wody,
a także wykonujących monitoring lodowy
oraz oceny sytuacji lodowych na potrzeby
ochrony przed powodzią. Duże
zainteresowanie kolejnymi już warsztatami
znalazło odzwierciedlenie w liczbie
uczestników, która w porównaniu
z 2009 r. uległa podwojeniu. Oprócz Instytutu
Geografii UMK reprezentowane
były: regionalne zarządy gospodarki
wodnej, Instytut Meteorologii i Gospodarki
Wodnej, Polska Akademia Nauk,
Akademia Pomorska, Uniwersytet Warszawski,
Szkoła Główna Gospodarstwa
Wiejskiego, Uniwersytet Szczeciński,
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
w Bydgoszczy, HYDROPROJEKT
Sp. z o.o. Oddział Wł[...]
|
|
|
|
INFORMACJE - NOWOŚCI - INFORMACJE
|
|
Dofinansowanie morskiej
autostrady Rostock - Gedser
Dofinansowanie, w wysokości
24,5 mln euro, z funduszy Unii Europejskiej,
otrzymał projekt "morskiej autostrady"
pomiędzy niemieckim Rostockiem
a duńskim portem Gedser. Dotacja
ta pochodzi z puli środków z funduszu
przeznaczonego na budowę sieci
transeuropejskich korytarzy transportowych.
Dofinansowanie z tych funduszy
otrzymało łącznie 51 projektów z 24
krajów członkowskich, a łączna suma
dofinansowania to 170 mln euro.
Połączenie Rostock - Gedser jest
częścią korytarza Bałtyk - Adriatyk.
Dodatkowy milion euro z unijnego funduszu
dostaną również Włochy - środki
te będą przeznaczone na modernizację
włoskich portów położonych nad
północnym Adriatykiem i rozwój transportu
multimodalnego.
W Niemczech duży nacisk kładzie
się również na budowę drugiej śluzy na
Mozeli koło Trewiru. Na ten p[...]
|
|
|
|
Modelowanie przepływów w kanale Raduni na potrzeby ochrony przeciwpowodziowej Gdańska
|
|
|
TERESA JARZĘBIŃSKA
|
Modelowanie
przepływów w kanale Raduni
na potrzeby
ochrony przeciwpowodziowej
Gdańska.Omówiono zagrożenia powodziowe
Gdańska, przebieg powodzi z 9 lipca 2001 r.
oraz podejmowane prace mające na celu
ograniczenie zagrożeń powodziowych.
Przedstawiono wyniki prac studialnych dotyczących
różnych wariantów dopływów
wód powodziowych do kanału. Obliczenia
wykonano z wykorzystaniem pakietu modelowania
Mike 11.
Obszar Żuław Gdańskich charakteryzuje
się stosunkowo niskimi opadami
rocznymi (ok. 500 mm), z jednoczesnymi
dużymi wahaniami rocznymi od 300
do 800 mm.
Gdańsk jest położony na terenach
nizinno-depresyjnych, u podnóża wysoczyzny
morenowej. Obszar miasta,
o powierzchni 262 km2, jest ograniczony
od północy wodami Zatoki Gdańskiej
i Martwą Wisłą, a od wschodu sięga
do głównego koryta Wisły. Miasto pozostaje
w zasięgu oddziaływania Motławy
oraz jej licznych dopływów w postaci
kanałów, potoków i strumieni. Obszar
Gdańska należy do czterech różnych
regionów geograficznych: Żuław
Gdańskich, Pobrzeża Kaszubskiego,
Pojezierza Kaszubskiego i Mierzei Wiślanej.
Regiony te różnią się znacząco
miedzy sobą topografią i układem sieci
rzecznej. Dlatego też różnice wzniesień
pomiędzy punktami miasta oddalonymi
od siebie o kilka kilometrów przekraczają
często ponad 100 m.
W XIX wieku i w okresie wcześniejszym
obszar ten był nękany powodziami
powodowanymi zatorami lodowymi,
Tabela I. Dopływy kanału Raduni
Potok Długość
(km)
Spadek średni
(‰)
Powierzchnia zlewni
(ha)
Rotmanka 2700 14,4 150,3
Święty Wojciech 1750 12,4 782,0
M2 1579 21,0 11,0
Maćkowy 3167 20,0 283,2
M1 678 34,4 32,1
Oruński 7450 14,7 1726,8
Siedlicki 6942 11,8 1027,6
Bezpośredni dopływ ze zlewni
do syfonu pod torami PKP
1074,4
196 Gospodarka Wodna nr 5/2011
PROBLEMY HYDROTECHNIKI
które tworzyły się na skomplikowanym
układzie ujściowym Wisły. Wielokrotnie
Stare Miasto Gdańska było zalewane -
powodowało to duże straty materialne.
Przebieg powodzi z[...]
|
|
|
|
Możliwości finansowania gospodarki wodnej z uwzględnieniem gospodarki wodno-ściekowej
|
|
|
MAREK JERZY GROMIEC
|
W artykule omówiono podstawy i implikacje
ekonomiczne Ramowej Dyrektywy
Wodnej. Na tym tle przedstawiono obecne
instrumenty ekonomiczne, według ustawy
Prawo wodne, służące gospodarowaniu
wodami i rolę jaką spełniają. Obrazują to
wielkości przychodów Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki
Wodnej (NFOŚiGW) za należności i opłaty
z tytułu art. 142 ustawy Prawo wodne.
Zaprezentowano też opłaty za pobór wód
i zrzut ścieków oraz wielkość kar za przekroczenie
warunków wprowadzania ścieków
do wód i do ziemi oraz ich rolę, wskazując
na wielkość wydatków NFOŚiGW na
finansowanie ochrony wód i gospodarki
wodnej. Jednocześnie omówiono finansowanie
gospodarki wodnej według planu
finansowego państwa na lata 2010-
2013 oraz wielkość i strukturę nakładów
w projekcie polityki wodnej państwa do
roku 2030, z uwzględnieniem etapu do
roku 2016. Przedstawione fakty obalają
pewne mity na temat możliwości finansowania
gospodarowania wodami i ochrony
wód w ramach istniejących rozwiązań
prawnych i obecnych instrumentów ekonomicznych.
Niewątpliwie konieczny jest
nowy system finansowania gospodarki
wodnej.
MAREK JERZY GROMIEC
Wyższa Szkoła Ekologii i Zarządzania
Możliwości finansowania gospodarki wodnej
z uwzględnieniem gospodarki wodno-ściekowej
■ Podstawy ekonomiczne Ramowej
Dyrektywy Wodnej
Ramowa Dyrektywa Wodna (RDW),
przyjęta przez Parlament Europejski
i Radę Unii Europejskiej 22 października
2000 r., została oparta na założeniu
ekonomicznym, że wskazane jest
zastosowanie instrumentów ekonomicznych,
związanych z programami
działań. RDW ustanowiła podstawy finansowania
oparte na zasadzie zwrotu
kosztów za usługi wodne, włączając
w to koszty środowiskowe i zasobowe,
jak też na zasadzie zanieczyszczający
płaci. Za usługi wodne uznano
wszystkie te, które gospodarstwom domowym,
instytucjom publicznym i w innej
działalności ekonomicznej umożliwiają:
□ pobór, gromadzenie w zbiornikach,
magazynowanie, uzdatnia[...]
|
|
|
|
Ocena stanu wału przeciwpowodziowego przy użyciu radaru GPR
|
|
|
REMIGIUSZ MYDLIKOWSKI ADAM SZYNKIEWICZ
|
Przedstawiono wyniki badań radarem
do penetracji gruntu GPR odcinka wału
przeciwpowodziowego. Badania przeprowadzono
na wale, który został przeznaczony
do kapitalnego remontu oraz na tym samym
odcinku wału po przeprowadzonym
remoncie. Na podstawie uzyskanych wyników
z radaru GPR podjęto próbę oceny wykonanych
prac remontowych wału.Według ustawy [8] co najmniej raz
w roku należy poddawać wał przeciwpowodziowy
okresowej kontroli, natomiast
raz na 5 lat należy przeprowadzać
kontrolę mającą na celu określenie
przydatności budowli do użytkowania.
Typowa ocena stanu technicznego
wału przeciwpowodziowego sprowadza
się do wzrokowego przeglądu
wału na całej jego długości i wykonaniu
punktowo odwiertów geologicznych
oraz ich analizie laboratoryjnej.
Na podstawie analizy uzyskanych próbek
dokonuje się aproksymacji struktury
wewnętrznej wału na całej jego
długości. W takiej metodzie bardzo
łatwo pominąć miejsca w wale, które
mogą mieć osłabioną strukturę wewnętrzną.
Miejsca takie przy wysokim
stanie wód mogą stanowić szczególne
zagrożenie przerwania wału i przyczynić
do powstania powodzi.
Celowe jest zatem stosowanie metod,
które pozwalają na liniowe śledzenie
struktury wewnętrznej wału. Dzięki
takiemu śledzeniu ułatwione jest wskazanie
wszelkich zaburzeń w jego strukturze
wewnętrznej. Liniowym prowadzeniem
pomiarów charakteryzuje się
Rys. 1. Schemat blokowy radaru GPR
sondowanie falą elektromagnetyczną
przy wykorzystaniu radaru do penetracji
gruntu GPR [1, 2, 7]. Metoda georadarowa,
oprócz zalety liniowego śledzenia
struktury wewnętrznej badanego
ośrodka, pozwala również na wykonanie
pomiarów bezinwazyjnie, w stosunkowo
krótkim czasie.
Ze względu na swoje liczne zalety
metoda georadarowa może być stosowana
jako metoda uzupełniająca
klasyczne badania geofizyczne, prowadzone
na wałach przeciwpowodziowych.
Otrzymując z tej metody liniowy
obraz struktury wewnętrznej wału,
można wskazywać miejsca o zaburzonej
struk[...]
|
|
|
|
Określenie objętości fali powodziowej w Widawie w przekroju wodowskazowym Krzyżanowice w lipcu 1997 r.
|
|
|
WŁODZIMIERZ PARZONKA ROBERT GŁOWSKI
|
Autorzy przeprowadzili ocenę przepustowości
kanału zrzutowego Odra-Widawa
oraz Strachocińskiego mostu kolejowego
na tym kanale; opracowali hydrogram
przepływów w przekroju wodowskazowym
Krzyżanowice w lipcu 1997 r. i obliczyli objętość
fali powodziowej w tym przekroju.
Określenie tych objętości było możliwe
dzięki przeprowadzonej analizie hydraulicznej
z uwzględnieniem przepustowości
Strachocińskiego mostu kolejowego na
tym kanale zrzutowym, pomiarów hydrometrycznych
w przekroju wodowskazowym
Krzyżanowice wykonanych przez Instytut
Meteorologii i Gospodarki Wodnej
oraz pomiarów uzupełniających wykonanych
w 1997 r. przez pracowników Instytutu
Inżynierii Środowiska Uniwersytetu
Przyrodniczego we Wrocławiu.
W lipcu 1997 r. wystąpiła w dorzeczu
Odry katastrofalna powódź, o maksymalnym
przepływie rzędu 3640 m3/s
w przekroju Brzeg Most. Przepływ ten
znacznie przewyższał przepustowość
Wrocławskiego Węzła Wodnego, dostosowaną
do powodzi z 1903 r. o przepływie
maksymalnym wynoszącym ok.
2400 m3/s, por. Czaban i in. [1], Dubicki,
Słota i Zieliński [2], Parzonka
i in. [3]. Podczas powodzi 1997 r. został
uruchomiony tzw. przewał z Odry
do Widawy, zwymiarowany na przepływ
maksymalny 150 m3/s. Przepływy
w kanale Odra-Widawa były jednak
w 1997 r. znacznie wyższe. Spowodowało
to m.in. zniszczenie jazu wlotowego
do tego kanału oraz wałów ograniczających
kanał. Część wody przelała
się przez wały i zalała osiedla Kowale
i Swojec (lewy wał kanału) oraz Strachocin
i Wojnów (prawy wał kanału).
Obserwacje na wodowskazie Instytutu
Meteorologii i Gospodarki Wodnej
w Krzyżanowicach zostały przerwane
na kilka dni.
Autorzy przeprowadzili ocenę hydrauliczną
pracy kanału Odra-Widawa
i Strachocińskiego mostu kolejowego
na tym kanale, uzupełnili hydrogram
stanów w przekroju Krzyżanowice oraz
opracowali hydrogram przepływów
w tym przekroju wodowskazowym.
Uwzględnili również wyniki pomiarów
hydrometrycznych Instytutu Meteorologii
i Gospo[...]
|
|
|
|
Polskie szlaki żeglowne Szlak Bugu Do pratulińskiego sanktuarium
|
|
|
Wojciech Jastrzębiec Kuczkowski
|
Po odwiedzeniu smutnych szczątków dawnej świetności Nepli i przepysznej
przyrody Szwajcarii Podlaskiej opływamy jej zakole, o ile przystanęliśmy
na biwak w ujściowym odcinku Krzny. Ale mogliśmy równie dobrze
zabiwakować obok nabrzeżnej wiaty turystycznej na ścieżce przyrodniczej.
Wchodzimy w ciasne zakole Bugu i płyniemy dwieście metrów na północ.
Mijamy słup graniczny 1287. Las rośnie nad lewym brzegiem, wysokim,
ale w połowie drogi między słupami 1287 i 1288 kończy się. Wraz z lasem
skarpa opuszcza rzekę i kieruje się na zachód, stanowiąc cięciwę zakola
Bugu. Wzdłuż skarpy ciągnie ślad po starym korycie z zarastającymi
oczkami bużysk, kończącymi się długim 300-metrowym starorzeczem,
a nad nim zespół dworski, do 1944 r. majątek Kuczyńskich. Ostatni z nich,
Stanisław profesor Politechniki Łódzkiej, zmarł w 1990 r. Jego syn Michał
mieszka w Kanadzie. Po wojnie była tu strażnica WOP, a następnie szkoła.
W 1990 r posiadłość zakupił Witold Rzeczycki, przedsiębiorca z Warszawy.
Zespół dworski składa się z dworku, w bardzo złym stanie, z oficyny
w kształcie litery "L" i czworaków - i dwór, i oficyna pochodzą z początku
XIX w., a czworaki z jego końca. Dwór otoczony jest ładnym, choć niewielkim
parkiem, a prowadzi do niego aleja ze starymi, potężnymi lipami.
Ta posiadłość wspaniale nadaje się do celów rekreacyjnych. Wprost wymarzone
miejsce na taką inwestycję1).
Opływamy wielkie zakole i kierując się prosto w krk 190°, mijając słupy
1288 i 1289, widzimy przed sobą stromy brzeg i rzeka skręca pod kątem
prostym. To początek Krzyczewa. Rzędna lustra wody zmierzona tutaj
= 127,9 m n.p.m.
Zaraz za zakrętem, na brzegu, stoi obok kościoła słup 1290. To cenny
zabytek architektury drewnianej, dawna cerkiew unicka zbudowana
w 1683 r., od 1875 prawosławna, w 1919 przejęta przez kościół rzymskokatolicki
pw. św. Jerzego, filia parafii w Neplach. Klucz do kościoła trzyma sołtys
pani Barbara Kopciuszuk. Co tydzień inna rodzina sprząta świątynkę, a ms[...]
|
|
|
|
Wybitni - Stanisław Maria Hückel 1911-1980
|
|
|
Zdzisław Mikulski
|
Prof. Politechniki Gdańskiej (od 1950 r.),
członek PAN (od 1962 r.), specjalista odbudowy
Stoczni Gdańskiej, twórca polskiej
szkoły inżynierii.
Ur. 8 V 1911 r. we Lwowie, syn Juliana,
dr. medycyny, i Heleny Kazanowicz.
W 1929 r. ukończył XI gimnazjum we Lwowie,
a w 1935 r. Wydział Inżynierii Lądowej
i Wod nej Politechniki Lwowskiej, w tym
staż w Urzędzie Morskim w Gdyni (4 miesiące).
Pracę podjął w Dziale Budownictwa
Morskiego Wydziału Administracji Morskiej
(1935-1938), a następnie (1938-1939)
w Dziale Hydrotechnicznym, kierując budową
portu [...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
